Zrodzony w latach 20. we Francji jako manifestacja nieograniczonej wyobraźni artystów, z czasem rozprzestrzenił się również na inne kraje. Po II wojnie światowej i ustaleniu nowego podziału wpływów Europa Środkowo-Wschodnia zwróciła się ku surrealizmowi, by zachować łączność z Zachodem i sztuką nowoczesną. W Czechosłowacji The exhibition Max Ernst and Nature as an Invention examines Max Ernst’s oeuvre as a concept of an alternative history of nature in the context of the art of his time and the art created thereafter until today. In his Histoire naturelle (1926), Max Ernst defined his own model for this, which deals with the origin of the world, of flora and Max Ernst, Untitled Print, Unpublished collage for Une Semaine de Bonte, Art Poster Original Print, Engraving Print, High Quality Print. (491) $30.00. $60.00 (50% off) FREE shipping. Original Vintage Print 1975 by Max Ernst. The Colorado River (1958) Expressionism Surrealism Modern Art Wall Art. (995) Max Ernst The Sea and Rain (La Mer et la pluie) from Natural History (Histoire naturelle) c. 1925, published 1926 Not on view Ernst created these images by placing paper atop various materials—wood floorboards, lengths of twine, leaves, wire mesh, crumpled paper, crusts of bread—and rubbing the surface with a pencil or crayon. Geografia. Ernst Max. Encyklopedia PWN. Ernst Max , ur. 2 IV 1891, Brühl k. Kolonii, zm. 1 IV 1976, Paryż, francuski malarz i grafik, pochodzenia niemieckiego; najwybitniejszy surrealista. Kalendarium. Urodził się 2 IV 1891 w Brühl koło Kolonii; 1909–11 studiował filozofię, psychologię i historię sztuki na uniwersytecie w Bonn; nie Great post indeedthe northwest coast carved wolf and kachina collection are insane-those were the days to be collecting I guess-I remember seeing a documentary way back about Ernst in the USA-there was footage of him working in Sedona, and also a scene in which they talked about him making these tiny drawings-a whole show for nyc which he transported in a match box.The only book I ever Museu De Reproduções De Arte europa depois da chuva ii por Max Ernst (Inspirado por) | Most-Famous-Paintings.com +1 (707) 877 4321 +33 970-444-077. PÁGINA INICIAL Max ERNST Fiat Modes Pereat Ars. 8 originallithografien von Max Ernst Köln - Rhein: Schlömilch Verlag, (1919) Suite in-folio, 440 x 315 mm. Un titre imprimé en noir et 8 planches lithographiques en noir signées dans la pierre "dada Max Ernst". CHEMISE-ÉTUI SIGNÉE DE LEROUX. Plats de carton brun liseré, dos de veau roux. The Anti-Head is a three-volume anthology of poems by Tristan Tzara, the Romanian poet whom Ernst had first befriended through the Dada movement. Ernst’s etchings for the book’s first volume signal a shift in his approach to printmaking after World War II, when he began using sinuous lines to generate biomorphic faces, figures, and bird- and fish-like forms. Max Ernst Europe after the Rain Custom Framed Print. Breathe easy. Returns accepted. US $25.65 (approx £20.62)Standard Delivery. See details. 14 days return. Buyer pays for return postage. See details. 6QRh8. Max Ernst Max Ernst (z lewej) i Willy Brandt Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1891 Brühl Data i miejsce śmierci 1 kwietnia 1976 Paryż Dziedzina sztuki Malarstwo Epoka Surrealizm Muzeum artysty Brühl Multimedia w Wikimedia Commons Cytaty w Wikicytatach Max Ernst (ur. 2 kwietnia 1891 w Brühl, zm. 1 kwietnia 1976 w Paryżu) – niemiecki malarz, rzeźbiarz, grafik i pisarz. Jeden z głównych przedstawicieli surrealizmu. Życiorys[edytuj | edytuj kod] W 1908 rozpoczął studia filozoficzne w Bonn, gdzie poznał malarza Augusta Macke (1887-1914) i rzeźbiarza Hansa Arpa (1887-1966), z którymi się blisko zaprzyjaźnił. Ernst zaczął malować, dużo również czytał – poznał dzieła Freuda (1856-1939). Brał udział w seansach spirytystycznych. W 1914 został zmobilizowany i przydzielony do artylerii, a potem do służb pracujących nad mapami. Został ranny. W 1918 ożenił się z Lou Strauss. W 1922, po narodzinach syna Jimmy'ego, małżeństwo to rozpadło się. W Kolonii Ernst stał się jednym z najbardziej znanych dadaistów i zaangażował się po stronie komunizmu. Swoje kolaże przedstawił na berlińskich Międzynarodowych Targach Dada w 1920. Dzięki temu zwrócił nań uwagę André Breton, który zaprosił go do Paryża. Wraz z Aragonem, Tzarą i Soupaultem, Breton postanowił zorganizować wystawę prac Ernsta, co wobec panujących we Francji po I wojnie nastrojów antyniemieckich było wyzwaniem dla opinii publicznej. Ernst nie otrzymał wizy i wiosną 1921 ekspozycja odbyła się bez jego obecności. Kilka miesięcy później André Breton i Max Ernst spotykali się w Tyrolu, potem Breton i Paul Eluard (1892-1952) z żoną Galą udali się do Kolonii. Max został przyjacielem Eluarda i kochankiem jego żony. Głoszący wolną miłość Eluard nie protestował. Pisał wiersze inspirując się dziełami Ernsta, a ten ilustrował poematy Eluarda. Razem wydali kilka zbiorów. W 1924, po oficjalnym powstaniu surrealizmu, Ernst przystąpił do ruchu, z którego był potem dwukrotnie wykluczany (w 1938 i 1954). Osiedlił się w Paryżu w 1922. W tym czasie dużo pracował i kochał się w Marie-Berthe Aurenche, która w jego oczach posiadała "wdzięk postaci Botticellego". Porzucił ją jednak dla młodej Irlandki Leonory Carrington, artystki, którą poznał w 1937. Malarz wziął ślub z Peggy Guggenheim, lecz ich małżeństwo przetrwało zaledwie rok, gdyż w 1942 Ernst zakochał się ponownie. Wyjechał do Arizony z malarką Dorotheą Tanning (1910-2012), z którą ożenił się w 1946. Powrócił do Francji w 1953 i tam zmarł 1 kwietnia 1976. Pochowany został na Cmentarzu Père-Lachaise. Ważniejsze dzieła[edytuj | edytuj kod] Celebes, 1921 Tate Modern, Londyn Europa po deszczu I, 1933 Staatliche Kunsthalle Karlsruhe Ubu Imperator, 1923 kolekcja prywatna Madonna karcąca dzieciątko w obecności trzech świadków, 1926 Muzeum Ludwig, Kolonia Oko ciszy, Washington University Art Gallery, Saint Louis Vox Angelica, 1945 kolekcja prywatna Kuszenie św. Antoniego Wilhelm-Lehmbruck-Museum, Duisburg Le Jardin de France, 1962 Centre Georges Pompidou, Paryż Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod] Max Ernst Museum (niem. • ang. • fr.) Kontrola autorytatywna (osoba):ISNI: 0000 0001 2277 5024VIAF: 24601103ULAN: 500115729LCCN: n79144795GND: 118530895NDL: 00438984LIBRIS: 20dgggsl3jk2rbwBnF: 119018489SUDOC: 026852497SBN: CFIV042093NLA: 35694044NKC: jn19990002104BNE: XX849866NTA: 06924037XBIBSYS: 90184292CiNii: DA00371931Open Library: OL291650APLWABN: 9810623438105606NUKAT: n98030017J9U: 987007312534605171PTBNP: 39747CANTIC: a10078071LNB: 000016619NSK: 000052008ΕΒΕ: 263374BLBNB: 000628417WorldCat: lccn-n79144795 Artykuł wprowadzono: 20 marca 2021 Paryski nie-co-dziennik Miasto szarą mazią spowite. Pustynne otoczenie. Fasady domów czer­wienią się jak warstwy skalne. Ciernisty pejzaż zrodzony z halucynogennej wyobraźni. Paryż o świcie. Paryż zamknięty w swoim kokonie. „Paryż senne marzenie” – surrealistyczne dzieło Maxa Ernsta, malarza trzech nacji: niemieckiej, amerykańskiej, francuskiej. Urodził się 2 kwietnia 130 lat temu. Jego ojciec, malarz amator, malował syna jako Dzieciątko Jezus, które na małej chmurce błogosławi światu. Dorosły Max śnił już inne sny: hipnotyczne, sadystyczne, monstrualne. Przenosił je na płótno w paryskiej pracowni przy ślepym zaułku Ronsin 11, tuż obok zaułka Dzieciątka Jezus wciśniętego w szpital Neckera. Śnił swoje fantomy do 1976 roku, kiedy 1 kwietnia, 45 lat temu, zmarł po przebytym udarze mózgu i został pochowany w kolumbarium cmentarza Père-Lachaise, o czym przypomina kilka okazjonalnych tekstów surrealiście poświęconych. Max Ernst przyjechał do Paryża z Kolonii, gdzie z przyjacielem Hansem Arpem byli animatorami ruchu dadaistycznego. Nie miał wykształcenia artystycznego, studiował filozofię i psychiatrię; zajmował się sztuką chorych umysłowo. Do Paryża przyjechał, mając 30 lat, zaproszony przez grupę przyjaciół, Paula Éluarda i jego żonę Galę, Tristana Tzarę, André Bretona. Zamieszkał na Montparnassie u Éluardów głoszących wolną miłość. Za zgodą Paula został kochankiem Gali; cztery spośród innych związków sfinalizował małżeństwem. Współpracował z Buñuelem przy filmie „Złoty wiek”, który wywołał awanturę w paryskim kinie „Studio-28”. Na ekranie pojawiły się sekwencje bicia żebrzącego ślepca, wyrzucania biskupa przez okno, pijanego Chrystusa. Samoistna twórczość Ernsta jest równie niepokojąca. Popadał w rodzaj obsesyjnego uniesienia, uwalniając z wyobraźni „wszystko to, co się we mnie widziało” – kierując się programowym automatyzmem nieodgadnionych praw asocjacji. Pejzaże. Mroczne, z nisko nad horyzontem zawieszonym dyskiem słońca lub księżyca. Egzotyczne lasy. Wizualne efekty trzęsienia ziemi. Podwodne prądy morskie. Zwierzęta przypominające prehistoryczne stwory, ludzkie postacie udrapowane w powłóczyste szaty. Wszystko nasycał poetyckim nastrojem zbliżania się do granic tajemnic natury. Faktury obrazów przypominają mchy, porosty obrastające podwodne kamienie, grzybnię pokrywającą pnie zmurszałych drzew. „Drzewa wznoszą się ku niebu jak totemy, samotne, patetyczne”. Plamy farb układają się w mroczne otchłanie, w opustoszały świat dotknięty jakimś kataklizmem, w którym siły życia mozolnie zbierają się do kolejnych narodzin. Uwalniając wyobraźnię, odkrywał nowe technologie malarskie, ważne nie tylko dla surrealizmu. Najpierw collage, w którym gotowe fragmenty rzeczywistości zestawiał w zaskakujące układy. Później – frottage, na pomysł którego wpadł w jakiejś oberży zafrapowany widokiem starej podłogi pokrytej siatką wyżłobień. Położył papier na jej chropowatej powierzchni i pocierając go grafitem, zdjął z podłogi serię rysunków. Czynił podobnie z liśćmi, workami, nierównościami kamienia. Z tak pocieranych rysunków zdjętych z organicznych i nieorganicznych powierzchni wydobywał mroczne pejzaże. Wynalazł też dekalkomanię, rodzaj wielokrotnych odbitek, gdzie najważniejsze są ruch, przypadek, skojarzenie. Max Ernst malował całe cykle obrazów. Jednym z piękniejszych jest „Historia naturalna”, szczególnie jego ostatnia część, obraz „Ewa, jedyna, która nam została”. Cykl odczytywany jako aluzja do biblijnego genesis. Na początku jest niebo i ziemia, oba puste, potem gwiazdy, planety, roślinność, trawy, drzewa, robaki, ryby, konie, inne zwierzęta. Na końcu ona, Ewa, jedyna, która nam została. I tak toczy się ten malarski spektakl – „Koło słońca” (kolejny obraz), kosmiczny pejzaż na granicy abstrakcji. Jednym z ulubionych wątków artysty jest temat ptaków. W wielu obrazach pojawia się istota ptakopodobna o imieniu Loplop, prywatny fantom Ernsta – narrator, aktor, szafarz światła, który czasami zapala paryskie latarnie, a niekiedy pilnuje dziwacznych bram przed tropikalnym, skamieniałym lasem, niepokojącym, pełnym ułudy, przewidzeń, złych przeczuć. Wybucha wojna. Dzięki pomocy wpływowej mecenaski sztuki, a z czasem jego trzeciej żony, Peggy Guggenheim, emigruje do USA, gdzie przyjmuje amerykańskie obywatelstwo. Ostatnie obrazy, jakie namalował we Francji, to „Marlena” i „Europa po deszczu”. Twarz Marleny zdradza podobieństwa do Marleny Dietrich, która wcześniej wyemigrowała do Stanów. Półnaga, błąka się w drodze do Nowego Świata. Zostawia kulturę śródziemnomorską przywoływaną przez upadłe cyprysy, by sięgnąć nowego brzegu. Zabiera ze sobą dzieci – ptasie istoty, które przeżyją katastrofę – „Europę po deszczu”, czyli po wojnie. Wizja profetyczna. Pejzaż apokaliptyczny. Kobiece ciała częściowo są zasypane, zakrzepłe, istoty po kataklizmie, pożodze, zapadłe w dziejów trzęsawisko. Po wojnie Max Ernst wielokrotnie przyjeżdża do Paryża, a w latach 50. słoneczny pejzaż Arizony na stałe zamienia na południe Francji. W 1958 roku otrzymuje francuskie obywatelstwo. Wracają stare formy z lat 20. Wracają fale i góry, dna morskie, zwierzęta, ciała niebieskie, istoty ludzkie i monstra. Maluje „Ogród Francji” – nagą kobietę bez twarzy, leżącą w rzecznym pejzażu geologicznie uwarstwionym. Pod jedną z warstw ziemi formuje piękne łoże snu wieczystego. Umiera. Umiera w przeddzień 85. urodzin. Leszek Turkiewicz Najpopularniejsze Zobacz także Informacje zwrotne | ©2021 Opis zdjęcia