Gniezno-pierwsza stolica Polski. Legenda. Według legendy Gniezno założył Lech, który pewnego dnia zobaczył rozległą dolinę. Było na niej dużo pagórków i wzgórz. Na jednym z nich rósł stary, potężny, samotny dąb. Lech zobaczył, że na nim biały orzeł miał swoje gniazdo. Lech powiedział, że zbuduje tu miasto, które 9 lutego 2023 5 min. Fot. Metropolia GZM. W roku 2029 jedno wybrane miasto w Polsce zostanie Europejską Stolicą Kultury i na 12 miesięcy wypełni się wyjątkowymi wydarzeniami kulturalnymi i projektami społecznymi. Górnośląsko— Zagłębiowska Metropolia ma ambicję zdobyć ten tytuł dla wszystkich swoich mieszkańców. Miastem, które w sposób bezprecedensowy powiedziało, że chce być częścią nowego państwa. Niepodległość zaczęła się właśnie tutaj, 31 października 1918 roku, o godzinie 7.30. Monarchia wczesnopiastowska, Polska wczesnopiastowska, Państwo wczesnopiastowskie lub Monarchia pierwszych Piastów ( łac. Polonia, Polania ), znane także jako Księstwo/Królestwo Polskie (łac. Ducatus Poloniae, Regnum Poloniae ), a także jako Państwo Gnieźnieńskie (łac. Civitas Schinesghe) [b] – termin odnoszący się do państwa Historia Warszawy w XX wieku również nie była kolorowa. W 1914 roku wybuchła I Wojna Światowa, podczas której, stolica była okupowana. Jednak, w 1918 roku, doszło do zwycięstwa polaków i Warszawa została stolicą II Rzeczpospolitej. W okresie międzywojennym wcale nie było tak spokojnie. Naród Polski wciąż nie był bezpieczny. Po zakończeniu II wojny światowej Warszawa leżała w gruzach. W zniszczonym w ponad 80% mieście trudno było rozpoznać polską stolicę. Jej odbudowa wydawała się zadaniem żmudnym i wieloletnim; nic dziwnego, że plotkowano o przeniesieniu centrum państwa gdzie indziej. A konkretnie: do Łodzi. Walki, bombardowania i planowe wyburzenia, realizowane przez Niemców po klęsce powstania Miasto zostało lokowane w roku 1257 – tym samym, co Kraków – a w latach 1311-1312 przebywał tu Władysław Łokietek ze swoim dworem, co uczyniło Biecz na chwilę faktyczną stolicą Polski. Współcześnie w Bieczu można podziwiać m.in. zabytkowy układ miasta z murami obronnymi, rynek z oryginalnym ratuszem, bogate muzeum Regiony historyczne Polski. Regiony historyczne Polski – obszary leżące w obrębie państwa polskiego, ukształtowane na przestrzeni wieków przez wspólną historię, kulturę i istniejące historycznie powiązania społeczne, gospodarcze i polityczne, oraz posiadające cechy odróżniające je od innych obszarów kraju [1]. 1.Gniezno-Pierwsza stolica Polski 2.Poznań-Krótko była stolicą 3.Kraków-druga stolica która była na dłuższy okres 4.Lublin-Tymczasowa stolica kiedy to ktoś okupował Kraków 5.Płock-To samo co z Lublinem 6.Warszawa-Najdłużej jest stolicą i jest nią do dziś. Zobacz 17 odpowiedzi na zadanie: wymień miasta które były stolicami Jak wspomniano powyżej, stolicą Szwecji jest Sztokholm. Sztokholm jest regionem o nie tylko największej liczbie ludności w Szwecji, ale także największej liczbie ludności spośród wszystkich miast krajów nordyckich. Sztokholm przyczynia się do około 30% szwedzkiego PKB, z ponad 975.900 mieszkańców. 9C3OG. Chociaż nowożytna Polska kojarzy się głównie ze szlacheckimi dworami i folwarkami, znaleźć w niej można było również duże miasta – wielkie ośrodki handlowe, zamożne centra prywatnych włości czy ważne ośrodki przemysłowe. Które miasta Polski były największe w 1500, 1600 i 1790 roku? W latach 80. XVI wieku ludność Polski miała wynosić ok. 7,5 miliona, z których zdecydowana większość mieszkała na wsi lub w małych miasteczkach. Królestwo Polskie, a właściwie Korona, posiadała jednak również większe miasta – demografowie historyczni do kategorii tej zaliczają ośrodki, których wielkość szacuje się od 5 tysięcy mieszkańców wzwyż. Były one jednak wyjątkami – na przełomie XV i XVI wieku było ich osiem, natomiast około osiemdziesięciu kolejnych liczyło ok. 2-3 tysięcy mieszkańców. Historia tych największych miast może powiedzieć nam niemało o dziejach dawnej Polski. Ośrodki miejskie w Koronie ok. 1500 roku (aut. Marcin Sobiech / EXGEO Professional Map) U schyłku średniowiecza połowa dużych miast znajdowała się na terenach włączonych do Korony po pokoju toruńskim w 1466 roku. Najważniejszym z nich był oczywiście Gdańsk, liczący wówczas ok. 35 tysięcy mieszkańców i należący do Związku Hanzeatyckiego, podobnie jak trzy inne duże ośrodki: Toruń, Elbląg (po 10 tysięcy mieszkańców) oraz Braniewo (5 tysięcy mieszkańców). Swoją potęgę budowały one na handlu bałtyckim i wiślanym oraz dostępie do morza. Szczególnym przypadkiem było zwłaszcza Braniewo. To niewielkie obecnie miasteczko leżące tuż przy granicy z Obwodem Kaliningradzkim było pierwszą stolicą biskupstwa warmińskiego – państwa duchownego, podległego najpierw Krzyżakom, a później królom Polski. Braniewo/Braunsberg było jedynym warmińskim portem morskim, rozwijającym się dzięki żegludze na Zalewie Wiślanym. Pozostałe cztery duże miasta Korony u schyłku XV wieku to nie tylko tradycyjne ośrodki średniowieczne, rozbudowane w czasach rozbicia dzielnicowego, takie jak Poznań czy Kraków (liczony z Kazimierzem i Kleparzem – we właściwym Krakowie mieszkało ok. 10 tysięcy mieszkańców. ). Były to też grody, które rozwinęły się dzięki bogatym kontaktom ze wschodem. Lublin był jednym z ulubionych miast Władysława Jagiełły, natomiast wielokulturowy Lwów stał się stolicą arcybiskupią. Oba miasta korzystały też na handlu łączącym Ruś z Europą. U schyłku XVI wieku rozwój miast koronnych wciąż przebiegał pomyślnie – większość notowała wzrost liczby mieszkańców, często o kilkadziesiąt procent. Rozwijały się zarówno miasta pruskie (Gdańsk, Elbląg, Braniewo, Toruń), stare miasta Korony (Poznań, Gniezno, Kraków) jak i ośrodki, które rozkwitły w epoce jagiellońskiej (Lwów, Lublin). W końcu wśród najważniejszych miast Rzeczpospolitej pojawiła się Warszawa – wcześniej jeden z głównych ośrodków prowincjonalnego Mazowsza, od 1569 roku miejsce odbywania sejmów, od 1573 roku wolnych elekcji, zaś od 1596 roku siedzibą królów Polski. Ośrodki miejskie w Koronie ok. 1600 roku (aut. Marcin Sobiech / EXGEO Professional Map). Charakterystyczny wydaje się wzrost ludności miast na południu, związany z pokojowym rozwojem gospodarczym. Część z nich to jeszcze ośrodki ważne w średniowieczu, czego przykładem był Nowy Sącz, rozwijający się równolegle do sąsiedniego Starego Sącza i położony w tzw. państwie klarysek sądeckich. Innym przypadkiem był Przemyśl, ważny ośrodek dawnej Rusi Halickiej, rozwijający się dzięki przebiegającym przez miasto szlakom handlowym wschód-zachód i północ-południe. Czynnikiem miastotwórczym mógł być też przemysł wydobywczy. W czołówce największych (i najbogatszych) miast Korony znalazła się wówczas Wieliczka, znana z żup solnych, oraz Olkusz, wokół którego eksploatowano złoża srebra i w którym w końcu XVI wieku przez jakiś czas funkcjonowała mennica królewska. Moment ten to także zapowiedź rozwoju miast prywatnych – w 1580 roku miała miejsce lokacja Zamościa, stolicy prywatnego władza potężnego kanclerza i hetmana Jana Zamoyskiego (od 1589 roku stolica Ordynacji Zamoyskiej). Niemal dwieście lat później, ok. 1790 roku, sytuacja okazała się dużo bardziej skomplikowana. „Stare” ośrodki miejskie w porównaniu do początków wieku XVII… wyludniły się. Przyczyną były wojny XVII i XVIII wieku (Potop, wielka wojna północna, obce interwencje) bądź też wielkie epidemie, np. dżumy (przykład Torunia). Część miast bądź popadło w stagnację ludnościową (Gniezno), bądź spadły poniżej wielkości 5 tysięcy mieszkańców (miasta Małopolski i Rusi). Wyjątkiem okazał się jedynie Lwów, w którym pod względem liczby mieszkańców odnotowano w tym czasie wyraźny wzrost. Ośrodki miejskie w Koronie ok. 1790 roku. Zaznaczono także ziemie utracone w ramach I rozbioru (aut. Marcin Sobiech / EXGEO Professional Map). W porównaniu do przełomu XVI i XVII wieku doszło natomiast do wyraźnego rozwoju miast na terenach południowo-wschodnich. Obok dużych ośrodków kresowych, takich jak Kamieniec Podolski, wiodącą rolę w urbanizacji tych terenów odegrały miasta prywatne. Widać tu specyfikę oddziaływania takich rodów jak Żółkiewscy (Żółkiew), Sobiescy (Żółkiew, Złoczów), Koniecpolscy (Brody), Potoccy (Stanisławów), Zasławcy (Zasław) czy Ostrogscy, których ordynacja (niepodzielny majątek, dziedziczony po linii męskiej) mieściła się wokół Dubna na Wołyniu. Podobnie rozwijały się prywatne miasta w Wielkopolsce, takie jak należące do Leszczyńskich Leszno czy założony w XVII wieku przez Przyjemskich Rawicz. Prawdziwy wzrost liczby ludności zaliczyła jednak stołeczna Warszawa, która u szczytu epoki stanisławowskiej liczyła ponad 100 tysięcy mieszkańców. Wpłynął na to stołeczny charakter miasta, jego rozwój gospodarczy (zwłaszcza w czasach Stanisława Augusta) czy włączenie w obręb miasta mniejszych jurydyk prywatnych. W istocie więc u schyłku Rzeczpospolitej Obojga Narodów doszło do wielkiego przewartościowania miejskiej rzeczywistości – dawne wiodące ośrodki popadły w kryzys, naprawdę dużym miastem zostało zaś stosunkowo młoda stolica, która przejmie funkcję miejskiego centrum ziem polskich na kolejne wieki. Opracowano na podstawie: Cezary Kuklo, Demografia Rzeczypospolitej przedrozbiorowej, DiG, Warszawa 2009. Tomasz Leszkowicz, źródło: Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach Polska. (17102) Kraków słynie z bycia miastem królów Polski bowiem to właśnie na Zamku Królewskim na Wawelu znajdowała się oficjalna siedziba wielu polskich władców. Od razu warto nadmienić, że nie znaczy to wcale że królowie mieszkali cały czas w Krakowie – często przenosili się z dworem chociażby do Lwowa do Kamienicy Królewskiej, ale dzisiaj nie o tym. Kraków oprócz bycia miastem królów znany jest jako polska stolica. Kiedy Kraków był stolicą Polski? Kto przeniósł stolicę z Krakowa do Warszawy? Kto przeniósł stolicę do Krakowa? Sprawdźmy to! Czytaj dalejKiedy Kraków był stolicą? Jakie miasta były stolicą Polski?